Fallvige — wymarłe miasteczko Imperium Vanthijskiego położone w Dolinie Brannach (odpowiednio heks na mapie), nad przeprawą przez górny bieg rzeki Izuiny. Pomiędzy Jeziorem Beowull a Gajem Pieśniarek. Około 180 km na północny zachód od Azeloth.
W czasach świetności Fallvige zamieszkiwało około tysiąca mieszkańców, w tym:
- Rzemieślnicy — rusznikarz, kowale, stolarze, drwale — 19% populacji
- Kupcy i handlarze — karczmarz, kramarze, objazdowy handlarz — 10% populacji
W mieście funkcjonował:
- sklepik rybny
- kram mięsny
- sklep stolarski
- targowisko
- Duchowieństwo — kapłan wraz z pomocnikami — 1% populacji
- Urzędnicy i elity — rada miasta, właściciele spichlerzy — 1% populacji
- Pospólstwo i biedota — górnicy, chłopi, rybacy, woźnice, wagabundy — 49% populacji.
- Wojsko i straże — Kapitan straży, szeregowi strażnicy, stacjonujący żołnierze — 20% populacji
Fallvige było miasteczkiem targowo-obronnym w Dolinie Brannach. Jego główną funkcją była kontrola przeprawy przez Izuinę oraz obsługa ruchu handlowego na trakcie południowym. W mieście działały warsztaty rzemieślnicze, targ i mały garnizon, a na wschodnim wzgórzu znajdowało się miejsce kultu Przedwiecznego — lokalne centrum religijne. Obecnie miasto pozostaje wymarłe i w dużej mierze zrujnowane.
- Data urodzenia: 3 X 1310 r., zm. 2 VII 1377 r.
- Miejsce urodzenia: Fallvige, Dolina Brannach.
- Rasa i szczep: człowiek, Pallidus.
- Profesja: Burmistrz Fallvige, poborca podatków, administrator ziem Doliny Brannach.
- Wygląd: mężczyzna wysoki (ok. 185 cm), o szerokich ramionach i ciężkiej sylwetce Oczy jasne, stalowoszare. Włosy ciemne, wcześnie posiwiałe, noszone krótko. Ubierał się w stroje miejskiego zarządcy — praktyczne, lecz starannie wykonane: ciemne tuniki, pasy i płaszcze z dobrych materiałów. Zawsze nosił przy sobie pieczęć z herbem miejskim i klucze do spichlerzy, które traktował jak symbole swojej władzy.
- Opis charakteru: Lachlan był człowiekiem surowym, zimnym i wyrachowanym. Wyróżniała go pracowitość i pragmatyzm — w przeciwieństwie do rycerskich krewnych.
- Poglądy polityczne: fundamentem jego polityki było prawo i bezpieczeństwo. Wierzył, że kto trzyma w dłoniach handel i transport, ten trzyma w ryzach całą Dolinę. Strach przed rozbojami i rabusiami wykorzystał, by podporządkować sobie okoliczne wsie i pomniejsze rody. Czuwał nad traktami i karawanami, rozstawiał straże i zapewniał bezpieczeństwo. Wobec prawa wyrażał głęboki szacunek, a wobec sił zbrojnych i Inkwizycji był oficjalnie lojalny i uległy, bo potrzebował ich autorytetu dla utrzymania porządku.
- Rozbudowa straży i garnizonu (1337-1340) — jako młody zarządca powiększył liczebność garnizonu i wprowadził system rotacyjnych patroli na trakcie. Dzięki temu Fallvige zyskało opinię miejsca, gdzie kupcy mogą czuć się bezpiecznie.
- Pacyfikacja buntu górników (1352) — stłumił wystąpienia robotników z podgrodzia, którzy domagali się złagodzenia podatków i opłat. Był bezwzględny, ale przywrócił porządek i podporządkował ich radzie miejskiej.
- Sojusz z Inkwizycją (1360) — zacieśnił relacje z lokalnymi przedstawicielami Inkwizycji, uznając ich jako siłę porządku wspierającą władzę świecką. Nie była to jednak pobożność, lecz pragmatyczny układ, dzięki któremu O’Brienowie utrzymywali autorytet w Fallvige.
- Data urodzenia: 21 III 1315 r. (zm. 5 VI 1370)
- Miejsce urodzenia: Fallvige, Dolina Brannach.
- Rasa i szczep: człowiek, Pallidus.
- Profesja: finansista.
- Wygląd: był mężczyzną średniego wzrostu, krępej sylwetki, z twarzą o ostrych rysach i przenikliwym spojrzeniu. Ubierał się w drogie, choć oszczędnie zdobione stroje, które podkreślały status. Zawsze nosił sygnet rodowy z wygrawerowanym symbolem Solimusa nad rzeką Izuiną.
- Opis charakteru: Angus był człowiekiem zimnym, wyrachowanym i głęboko żądnym władzy. W odróżnieniu od rycerskich krewnych interesowała go przede wszystkim siła pieniądza i zależność dłużników. Gardził litością — uważał, że słabszy istnieje tylko po to, by służyć silniejszemu. W relacjach osobistych był despotyczny i skłonny do okrucieństwa, traktując ludzi jak inwestycje, które muszą się opłacać. Miał cztery żony — Isolde Veynar, Celestinę Alvaréz, Adeline von Rheindorf i Mariselle O'Brien. Trzy razy owdowiał, poszerzając jednakże wpływy i majątek.
- Poglądy polityczne: chciał podporządkować sobie lokalne rody i mieszkańców poprzez kredyty, zastawy i manipulacje finansowe. Wobec Inkwizycji zachowywał respekt, licząc, że będzie mu sprzyjać jako siła porządku.
- Budowa kamiennego mostu przez Izuinę (1355) — Angus, chcąc wzmocnić swój prestiż i pozycję w Fallvige, wyłożył pieniądze na budowę kamiennego mostu, który połączył szlak na południe z traktem wiodącym ku przełęczom Gór Jałowych — i uczynił Fallvige główną bramą handlową w regionie.
Całe miasto było zorganizowane koncentrycznie. Otaczała je palisada z drewnianych bali, osadzona w rowie ziemnym. W kilku miejscach widać ślady dawnych wież strażniczych — dziś spróchniałych i częściowo zwalonych. Palisada zamykała w sobie wszystkie główne dzielnice, choć podgrodzie drwali i górników rozlewało się także poza nią.
W górach nieopodal miasta działała niewielka kopalnia, z której wydobywano kamień i rudy żelaza — to właśnie z niej pochodziły surowce, które zasilały miejscowe kuźnie i warsztaty rzemieślnicze.
- Domy mieszkalne: najczęściej drewniane chaty kryte strzechą — budowane szybko, tanio, dla ludzi pracy. W kwartałach bliżej centrum zachowało się więcej budynków z kamiennymi fundamentami, czasem całkowicie z kamienia, z gontowymi dachami — należących do bogatszych kupców i rzemieślników.
- Rzemieślnicze kuźnie: solidniejsze, murowane, by utrzymać żar palenisk i ograniczyć ryzyko pożarów.
- Rynek: otoczony kamiennymi domami z podcieniami, gdzie mieszczanie prowadzili sklepy i piwnice kupieckie.
- Podgrodzie: dominowały proste, drewniane domy na niskich podmurówkach, kryte grubą strzechą — łatwopalne, dlatego po pożarze zostały tylko resztki.
- Od bramy południowej trakt prowadził przez kwartał rzemieślniczy wprost na Rynek.
- Od rynku w górę ciągnęła się droga ku Wzgórzu Klasztornemu, a ku wschodowi — ku Nadrzeczu. Podgrodzie wyrastało od zachodu, częściowo wewnątrz palisady, częściowo poza nią — co sprawiało, że jako pierwsze padło ofiarą napadów i pożarów. Palisada nie była monumentalna — to raczej obrona typowa dla miasteczka przy trakcie handlowym: wystarczająca, by odstraszyć bandytów, lecz bez większych szans w starciu z regularną armią.
- Rynek i targowisko — centralny plac handlowy, dziś zawalony i porośnięty roślinnością.
- Nadrzecze — młyny wodne i warsztaty; obecnie ruiny.
- Podgrodzie — osiedle drwali i górników; spalone, zachowały się fundamenty.
- Kwartał rzemieślniczy — kuźnie i warsztaty obróbki żelaza; dziś zniszczone.
- Wzgórze klasztorne — miejsce klasztoru i świątyni Przedwiecznego; zrujnowane, porośnięte bluszczem i krzewami, sporadycznie odwiedzane przez wędrownych pielgrzymów.
- Wodne: Izuina — spław drewna i młyny, dziś bez znaczenia.
- Lądowe: trakt Azeloth — przełęcze Gór Jałowych, dawniej główny szlak handlowy, obecnie zapomniany.
- Podziemne: piwnice kupieckie i magazyny; brak rozwiniętych katakumb.
- Siły zbrojne: garnizon — osiemdziesięciu wojskowych. Straż — dwadzieścia osób.
- Fortyfikacje: początkowo palisada, później fragmenty murowanych murów i dwie bramy. Miasto otoczone było drewnianą palisadą. Garnizon strzegł mostu i targu. Fortyfikacje zostały zniszczone.
- Obecny stan: całkowita ruina po atakach Szponu.
- Dawniej: zarazy, pożary, trudne warunki klimatyczne i napady band.
- Obecnie: całkowita ruina po atakach Szponu; brak odbudowy.
- Dawniej: surowe warunki pogranicza, życie skupione wokół rynku, kuźni i klasztoru.
- Obecnie: wymarłe ruiny, zarastające trakty, zniszczone świątynie i spalone podgrodzie.