
Nestor elfiego rodu Liraenor zaadoptował ją jeszcze jako dziecko, zauroczony jej delikatnością i piękną duszą. Dzięki temu świat stanął przed nią otworem: studiowała śpiew na Wydziale Muzyki Uniwersytetu Asylijskiego, gdzie szybko stała się ulubienicą profesorów i publiczności. Co prawda przybrany ojciec marzył o tym, by stała się pierwszą przedstawicielką Maji w Radzie Miejskiej, jednak na drodze temu pragnieniu stanęła rzeczywistość: z jednej strony opinia publiczna w Asylum nie była gotowa na tak wielką otwartość wobec innych ras, z drugiej strony samo usposobienie Ysavel nie sprzyjało karierze politycznej. Mimo wszystko podjęła zaraz po studiach próby przedostania się do politycznej socjety stolicy, co zaowocowało wieloma znajomościami. Aktualnie ten etap w swoim życiu Maji wspomina raczej z rozczuleniem, ale bez poczucia żalu.
Po powrocie do śpiewu stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w Operze Areinra. Jest sopranistką koloraturową — według wielu najlepszą w obecnych czasach, choć niektórzy złośliwcy twierdzą, że jej talent powiązany jest bezpośrednio z jej rasą, próbując w ten sposób umniejszyć jej zasługom.
Liraenor znana jest ze swojego współczucia i zaangażowania społecznego. Organizuje zbiórki, walczy o dostęp do edukacji i opieki zdrowotnej dla tych, których Wewnętrzne Miasto najchętniej by nie zauważało. Szczególnie po GMO jej starania skupiły się na odbudowie Obręczy oraz wspieraniu tych, którzy w wyniku ataków Szponu zgromadzili się wokół miasta. Wielu uważa, że ta uwaga skierowana na najniższe warstwy społeczne jest śladem po jej własnym dzieciństwie i sposobem na to, by odwdzięczyć się losowi za szczęście, którego sama zaznała.