¶ Opis
Seiriel Vaelthien wygląda jak Elfka niemal młoda według ludzkiej miary, ale jej spojrzenie zdradza kogoś, kto przeżył już wiele dekad i dobrze zna własną wartość. Ma bardzo regularne, delikatne rysy, spiczaste uszy, jasną cerę i długie, srebrzystobiałe włosy układane w bogatą, ceremonialną fryzurę. Nosi jasne, wielowarstwowe szaty w bieli, złocie i bladym fiolecie, lekkie i dostojne, bardziej świątynne niż dworskie. Jej ozdoby są liczne, ale subtelne: cienkie łańcuszki, złote spinki, symbole Athiel i drobne kamienie wplecione we włosy.
Seiriel Vaelthien jest najwyższą kapłanką Athiel w Yrdis i jedną z najbardziej rozpoznawalnych elfich postaci w mieście. W przeciwieństwie do wielu dostojników religijnych, Seiriel nie trzyma wiernych na dystans. Lubi być obecna wśród Ludzi i Elfów, pojawia się podczas świąt, procesji, otwartych modlitw, wydarzeń dobroczynnych i spotkań uczonych. Potrafi rozmawiać zarówno z arystokratą, jak i młodą adeptką magii czy rzemieślnikiem, który przyszedł do sanktuarium z osobistą prośbą. Jej popularność nie sprawia wrażenia wyrachowanej kampanii — wynika z naturalnej charyzmy, uroku osobistego i umiejętności zapamiętywania ludzi. Seiriel dobrze rozumie jednak, że sympatia wiernych jest formą wpływu. Nie nadużywa jej wprost, ale potrafi wykorzystać swój autorytet wtedy, gdy chce nagłośnić sprawę, ochronić kogoś przed niesprawiedliwą decyzją albo skłonić możnych do ostrożności. Uśmiech, publiczne błogosławieństwo, odmowa udziału w ceremonii czy pozornie łagodne kazanie potrafią w jej wykonaniu znaczyć więcej niż oficjalne pismo.
Jej styl kapłański łączy elficką duchowość z estetyką Nostrot. Podczas ceremonii nosi jasne, wielowarstwowe szaty inspirowane miejscowym strojem dworskim, wykonane jednak z lekkich elfickich tkanin. Włosy zdobi srebrnymi spinkami, cienkimi łańcuszkami i jedwabnymi wstęgami z zapisanymi modlitwami do Athiel. Wygląda dostojnie, ale nie surowo. Bardziej jak ktoś, do kogo chce się podejść, niż ktoś, przed kim trzeba jedynie klęknąć.
Niechęć części starszych Elfów budzi jednak sposób, w jaki Seiriel skupia uwagę wiernych na sobie równie mocno, jak na samej świątyni. Zarzuca się jej, że zamiast zachowywać świątynną powagę, buduje wokół siebie aurę uwielbienia i zbyt łatwo pozwala, by osobista charyzma przesłaniała rytuał. Jej zwolennicy odpowiadają, że w czasach napięć między rasami zamknięta świątynia nie ocali elfickiej wiary — potrzebna jest kapłanka, której ludzie chcą słuchać.
Seiriel nie opowiada się wprost po żadnej stronie konfliktu między Elfami a Ludźmi. Nie nawołuje do przejęcia wpływów w księstwie, ale też nie pozwala traktować Elfów jak gości w miejscu, w którym żyją od początku. Jej nauczanie skupia się na odpowiedzialności, pamięci i przeznaczeniu. Często podkreśla, że długowieczność nie daje Elfom prawa do pychy, ale nakłada na nie obowiązek myślenia dalej niż jedno pokolenie.
Seiriel jest ciepła w obyciu, ale nie naiwna. Potrafi być ujmująca, uprzejma i niemal swobodna, a chwilę później bardzo precyzyjnie postawić granicę. Jej siła polega na tym, że rzadko wygląda, jakby walczyła o wpływy — nawet wtedy, gdy właśnie je zdobywa.
¶ Dane postaci
Rasa i szczep: Elfka, Ishani
Profesja: Kapłan
Data urodzenia: 7 Naqariona 1179 roku
Miejsce urodzenia: Yrdis, Księstwo Nostrot